Enige tijd geleden viel het muntje. M’n hele leven loop ik m’n best te doen iemand te zijn. En hoe!
Ik werd acteur, want ja, dan tel je mee. Maar als ik een voorstelling had gespeeld en nog wat had nagepraat met enthousiaste toeschouwers in de foyer van het theater fietste ik ’s nachts toch weer in m’n eentje naar huis.

Dan maar masseur: een bijdrage zijn aan het welzijn van anderen, in – dat zie ik nu – de hoop dat ik daardoor betekenis zou krijgen. Maar terwijl de meeste van m’n cliënten de massages heerlijk vonden had dat weinig effect op wie ik was. Los van dat ik als fijne masseur en misschien als bijzonder mens werd ervaren.

Toen kwam het energiewerk. Want ja ik heb het talent om het energiesysteem van anderen te lezen en beweging uit te nodigen in dat systeem. Nou als dat me niet tot iemand maakt, dan weet ik het niet meer.
Maar terwijl menigeen bevrijd mijn praktijkkamer verliet voelde ik me weer niemand.

En nu zie ik dat dat klopt. Dat ik niemand ben. Altijd geweest en altijd zal zijn. NIet in de zin van iemand met geen waarde of betekenis. Maar in de zin van niet-iemand. Ik ben er en daar hoef ik helemaal niks voor te doen. Wat een bevrijding!

Lieve mensen, hou op met proberen iemand te zijn. Je bent niet-iemand. Je bent. Punt. En dat is genoeg.